Nie istnieją prawdziwe wspomnienia w oderwaniu od form, które je porządkują. Nostalgia — nawet ta osobista — zawsze osadzona jest w systemie znaków, które wykraczają poza jednostkowe doświadczenie. Niniejszy projekt fotograficzny stanowi próbę uchwycenia jednej z takich struktur: przeniesionej nostalgii, zjawiska, w którym przeszłość funkcjonuje nie jako przeżycie, lecz jako wyobrażenie.

Wieś, która pojawia się w tych obrazach, nie jest miejscem geograficznym, lecz symbolicznym. W tym projekcie fotograficznym nie próbuję jej opisać, nie rekonstruuję też żadnej konkretnej historii. W zamian proponuję zbiór obrazów osadzonych gdzieś pomiędzy rzeczywistością a nostalgią, która nie musi należeć do fotografa, ani do bohaterów kadrów.

Nostalgia przeniesiona, o której mowa, to nie powrót do znanego, ale do tego, co znane z drugiej ręki. To nie monografia wsi, lecz refleksja nad pamięcią bez przynależności, nad krajobrazem, który istnieje bardziej w uczuciu niż na mapie.

Celem projektu było wizualne domknięcie moich wcześniejszych rozważań teoretycznych na temat nostalgii przeniesionej. Chciałam stworzyć cykl obrazów, które funkcjonowałyby jako symbole owego uczucia — tęsknoty za czymś, czego nie byliśmy naocznymi świadkami.

Obrazy zebrane w projekcie nie mają linearnej narracji ani konkretnego zakotwiczenia w czasie. Tworzą one raczej przestrzeń odczucia niż opowieści. To fotografia funkcjonująca na granicy między dokumentem a wyobrażeniem — bardziej przypomnienie o wspomnieniu niż samo wspomnienie.

@trakobellondafilm

Dowiedz się więcej o naszym studium - Warszawa / Kraków